Πέμπτη, 29 Μαΐου 2008

Μυσταγωγία

Πριν από κάθε μοναξιά προπορεύεται μια απαίτηση
ενώ η επιθυμία επιβλέπει στηριγμένη στην
αισθητική που σφιχτά θωρεί το άπειρο δάκρυ
που χυμώδες εκβάλλει από αίσθηση ανάτασης…

Μια χαραμάδα, γλίστρησε η ακτίνα και σκόρπισε…
Ποιος να συλλέξει το σκόρπιο φως…

Τα όνειρα, εκείνα που θυμάσαι, επιπλέουν
σαν κομμάτια ναυαγίου συνταράσσουν
αδέξια κάθε αίσθηση χρόνου καθώς
η λατρεία του θανάτου σκιαγραφεί
ζοφερές προφητείες
παγωμένη
η οπτική σου διατηρεί σφριγηλή επιδερμίδα
καθώς χαράζεις μονάχος αλλότριες ρυτίδες
προς αποφυγήν παρεξηγήσεων…

Μια χαραμάδα, γλίστρησε η ακτίνα και σκόρπισε…
Ποιος να ηρεμήσει τις σκιές που σκιάχτηκαν…

Μυστικά, υπόκωφα, υπόγεια σύμβολα
εκφέρονται μορφοποιώντας αναβρασμό
σε προπαρασκευαστική μορφή καθώς
η απομόνωση μοιάζει πορεία κοινή…

Για ποια χαραμάδα μιλάς κρυμμένος στις σκιές…
Για ποιο φως τεντώνεσαι…

Νεκρός, ο τόπος γύρω μου ακάθαρτος
το πνεύμα μου περιπλανιέται καθαρό
κάθε ίνα, κάθε δόνηση εμπλέκεται στην μύηση,
στην αποτίναξη της μη ύπαρξης…

Δεν υπάρχει χαραμάδα…μονάχα το κάλλος που ανθίζει.

27/05/08

1 σχόλιο:

  1. Ποιος να συλλέξει το σκόρπιο φως...
    Μόνο κάποιος που μπορεί να αντέξει τη λάμψη του. Μόνο κάποιος που δεν τον νοιάζει ακόμη κι αν τυφλωθεί, αρκεί να το αγγίξει. Αρκεί να νιώσει στην αφή της ψυχής του το άγγιγμα μιας λάμψης. Όποια κι αν είναι αυτή. Όσο κι αν διαρκέσει. Ας είναι για μια στιγμή όλο κι όλο. Μια σταγόνα φως ίσως να αξίζει την ίδια τη ζωή του. Φιλικά, ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΡΑΥΛΟΥ Ο στίχος αυτός με ενθουσίασε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή